De tweede nacht. Wat een drama, totaal niet geslapen door de jetlag. Gelukkig was ik de enige want naast me lag iemand als een vredig prinsesje te slapen. Rond een uur 4 begon het luidkeels zingen van de gebeden uit de moskee. Met alle respect; ik vind het knap dat mensen zo bidden. 

Na het ontbijt zijn we naar China town gegaan. Dat was echt grappig, door steegjes van net aan een meter breed moesten we alsnog de scooters ontwijken. Omdat het redelijk rook naar uitlaat gassen hebben we mondkapjes aangeschaft. Links en rechts lagen verse vissen, verse groenten, vers fruit en verse honden. Het was erg leuk om dat zo te zien. 

Om in de Chinese sfeer te blijven hebben we Dim Sum gegeten. 

Na de lunch hebben we weer Grab gepakt, de Indonesische versie van Uber en zijn we richting het strand gegaan. Op foto’s van internet en volgens andere mensen was het erg mooi maar helaas viel het een beetje tegen. Gelukkig hebben we nog zo’n 68 dagen om meer mooie plaatsen te bezichtigen.

 

Na het avond eten is de pedicure en manicure gebeld. De mevrouw kwam met haar spulletjes naar de hotelkamer en de nagels zien er weer helemaal mooi uit. Wat een uitvinding dat Grab/GoJek, je kan echt alles thuis laten bezorgen. 

Ik moet zeggen dat ik het onwijs raar vind hoeveel verschil er kan zijn tussen Nederland en Indonesië. Niet qua klimaat maar de sfeer die er hangt en armoede. Onderweg naar het strand reden we langs een soort vuilnisbelt wat gelijkertijd een woonwijk was. Kleine kindjes zoeken de dure dingen uit het afval. Ook zwervers zie je veel, jonge kindjes van volgens mij nog geen 4 jaar die komen bedelen voor geld. 

Ook hoeveel er wordt gezwaaid, getoeterd of geroepen naar ons is echt leuk om te zien. De meeste mensen zijn vriendelijk en behulpzaam. Wel probeert menig taxi chauffeur ons op te lichten. Dan hebben we een prijs afgesproken en wanneer de er zijn vragen ze ineens het dubbele.